[OS] Coming of Age Day(C.A.PxL.joe)

posted on 20 May 2013 23:12 by yyworld in iFic directory Fiction

Title : Coming of Age Day

Rate : PG

Pairing : CAPJOE

Author’s Note : สุขสันต์วันบรรลุนิติภาวะนะจ๊ะจิ๋วโจ ♥

 

 

 

[OS] Coming of Age Day

 

 

 

 

วันที่เปลี่ยนเยาวชนให้กลายเป็นผู้ใหญ่ของเกาหลีหรือก็คือวันบรรลุนิติภาวะ ซึ่งปีนี้ตรงกับวันที่ยี่สิบเดือนห้าโดยในปีนี้เด็กๆ ที่พากันลืมตาแย่งอากาศเพื่อนมนุษย์หายใจในปี 1993 เป็นกลุ่มที่ได้รับการยอมรับว่าบรรลุนิติภาวะแล้วแม้จะว่าบางคนอาจจะบรรลุจริงหลังจากนี้ก็ตาม และเมื่อพูดถึงการบรรลุนิติภาวะแล้วก็มีหลายๆอย่างให้นึกถึง ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องที่ค่อนไปทางผิดศีลธรรมหรือไม่ใช่เรื่องน่ากระทำอย่างพวกออกไปเดินท่อมๆ กลางค่ำกลางคืนได้โดยไม่ถูกสารวัตรนักเรียนไล่จับ เข้าผับเข้าบาร์โดยไม่ต้องห่วงว่าม๋าต๋าจะมาเรียกตรวจบัตร หรือถ้าให้เบาลงมาหน่อยก็อาจจะเป็นการดูหนังที่เขาเรทไว้ว่าต้องยี่สิบถึงจะดูได้โดยไม่ต้องมาสารภาพบาปกันทีหลังเหมืองรองมักเน่บางวง แต่เห็นทีเรื่องที่เป็นประเด็นใกล้ตัวมากที่สุกก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องในครัว แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงโคชูจังใกล้หมดอายุของป้าแม่บ้านหรือน้ำอัดลมของมักเน่จอมโหดหรอก ไอ้ที่พูดถึงน่ะคือเรื่องมึนๆ เมาๆ ต่างหาก และถ้าเผื่อจะไม่รู้ว่ามึนๆ เมาๆ ที่ว่ามันเป็นยังไงก็ช่วยเหลือบไปมองตรงโน้นโน่น ตรงที่มีลูกไก่น้อยตัวขาวๆ นั่งตัวแดงเถือกอยู่น่ะ เผื่อจะช่วยขยายอาการให้ท่านผู้อ่านที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรืออาจจะบรรลุแล้วซึ่งทั้งนิติภาวะและธรรมะในจิตใจ

 

 

“ไหวรึเปล่า?”

 

คลื่นความถี่ต่ำเดินทางผ่านอากาศมากระทบเข้ากับค้อน ทั่ง โกลนของคนที่นั่งหน้าแดงเป็นน้ำหวานกลิ่นสละอยู่ เรียกความสนใจจากเจ้าตัวที่นั่งเงียบมาเป็นสิบนาทีให้หันกลับไปขว้างค้อนใส่วงเบ้อเร่อ คิดล่ะสิว่ามิสเตอร์บังจะเป็นลีดเดอร์ผู้แสนดีถามไถ่ลูกวงว่าระดับปริมาณแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดทำพิษอะไรหรือเปล่า? ถ้าคิดอย่างนั้นอีบยองฮอนจะบอกไว้ตรงนี้เลยว่าให้ใส่ชาร์ปหรือสี่เหลี่ยมลงไปแล้วต่อด้วยคำว่าผิดซะ เพราะไอ้ที่ถามน่ะไม่ได้อยากรู้หรอกว่าบยองฮอนมึนหัวหรือเปล่า แต่ไอ้ลีดบ้านั่นมันอยากรู้ว่ากูเมาหรือยัง!

 

 

“หวายเซ่ อึก! เพ่ว่า...โผมอ่อนเร๊อะ!”

 

โถ เสียงอ้อแอ้เป็นแม่แมวคลอดลูกขนาดนี้กูก็อยากจะตอบแทนเฮียบังแกล่ะครับว่ามึงอ่อนโคตรอะเพื่อนบยอง

 

ชานฮีเหลือบมองปริมาณกระป๋องเครื่องดื่มจัดเรทที่กองระเกะระกะอยู่ข้างเพื่อนซี้ด้วยความสังเวช อันที่จริงจะใช้คำว่าระเกะระกะมันคงจะชวนให้มโนเกินจริงไปหน่อย ถ้างั้นชานฮีจะแจ้งจำนวนจริงที่รวมในมือเล็กนั่นด้วยแล้วกัน นับๆ ดูแล้วทั้งหมดก็...สามกระป๋องถ้วน

 

 

“พอได้แล้วมั้ง เมาแล้วเนี่ย”

 

“ม่ายมาวววว! มาวที่หนาย เด๋วโชว์ๆ”

 

ว่าแล้วก็ยกกระป๋องในมือขึ้นกระดกอักๆ แบบเอาเป็นเอาตายโดยที่หารู้ไม่ว่าเข้าทางไอ้คนที่แสร้งออกอาการเป็นห่วงเป็นใยสุดๆ ชานฮียกกระป๋องในมือขึ้นจิบบ้างพลางพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ในความหน้าด้านของคนเป็นหัวหน้าวง จริงๆ ถ้าจะอยากมอมเหล้าน้องเป็ดน้อยของลีดบังก็ไม่เห็นต้องลากเขามาเป็นข้ออ้างว่าฉลองวันบรรลุนิติภาวะเลยสักนิด ก็แค่ลากเข้าห้องจับกรอกไปกระป๋องสองกระป๋องก็เมาแอ๋แล้ว แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละ ขืนพูดไปจริงๆ มีหวังคงได้กินเหล้าเคล้าน้ำตาแทนแน่ๆ นึกแล้วก็อยากจะจรลีหนีไปนอนดูการ์ตูนกับพวกมักเน่ไลน์ให้รู้แล้วรู้รอด ติดอยู่ตรงที่ว่าเพื่อนบยองยังดูเมาไม่สมใจท่านลีดเลยนี่สิ

 

 

“ไม่เมาก็ได้ๆ แต่พอเถอะนะเดี๋ยวพรุ่งนี้ทำงานไม่ไหว”

 

ดูพ่อลีดเดอร์คนเก่งเขาพูดตะล่อมคนเมาเข้าสิ ทำมาเป็นใจเย็น เหอะ อีชานฮีสาบานเลยนะว่าข้างในนั่นกำลังหัวเราะปากกว้างประหนึ่งจอมมารกำลังจะยึดครองโลกอยู่แน่ๆ ดูจากสภาพเมาแอ๋ของเพื่อนบยองก็รู้แล้ว ไม่ต้องนับถึงหูมินนี่เมาส์อันใหญ่เหมือนในดิสทวิตเตอร์บนหัวนั่นโดยรวมแล้วอีบยองฮอนก็น่ารักจนไม่รู้ว่าจะรอดเงื้อมมือคนแก่(ที่สุดในวง)ได้ถึงสองนาทีดีหรือเล่าเลย...ว่าแล้วก็ไม่ขาดคำเมื่อพ่อคนดีศรีตระกูลหันมาพยักเพยิดอนุญาตให้เขากลับห้องได้ ถึงจะรู้สึกขุ่นๆ อยู่ไม่น้อยที่โดนเรียกมาเป็นตัวประกอบฉากนั่งมองเพื่อนตัวเองโดนมอมอยู่เป็นนานสองนาน แต่ท้ายที่สุดชานฮีก็เลือกที่จะออกไปเงียบๆ แทนที่จะแกว่งปากให้โดนดีมาสักทีสองที ก็นะ ถ้าไม่ติดว่านี่มันโรงแรมที่ญี่ปุ่นเขาก็อยากจะทำอยู่หรอก อย่างน้อยๆ ภาพพจน์คนขายเพื่อนก็อาจจะดูดีขึ้นเล็กน้อย(ล่ะมั้ง)

 

ร่างสูงโปร่งของน้องสามหายลับไปพร้อมกับบานประตูที่ปิดลง ทิ้งไว้เพียงเสียงโทรทัศน์ที่เปิดไว้ไม่ให้เหงาจนเกินไป กระป๋องเปล่าๆ เกือบโหล ซากขนมอัดลม(ก็มันอัดลมมาจริงๆ) กับคนอีกสองคนในห้องที่ตอนนี้น่าสงสัยว่ากำลังระลึกชาติสมัยเป็นปลากัดกันอยู่ ข้อมือบางทั้งสองข้างถูกคนเป็นพี่กอบกุมไว้อย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันไม่ให้คว้าเอาเครื่องดื่มทำลายสติขึ้นมากรอกปากโชว์เมพอีก พูดถึงตรงนี้แล้วขอบังมินซูแก้ตัวสักนิดได้มั้ย? เอาเถอะถือว่าอนุญาตแล้วกัน

 

เรื่องของเรื่องก็คือวันนี้มันเป็นวันบรรลุนิติภาวะประจำชาติ(อะไรไม่ต้องบอก รับรองว่าไม่ชาติหมาแน่ๆ) แต่พอดีว่าตอนนี้พวกเขาดันอยู่ที่ญี่ปุ่นเลยไม่ได้ฉลองวันนี้กันที่หอ ประเด็นมันอยู่ตรงที่ว่าเขาดันบ่นขึ้นมาว่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่กับพวกลิงร้อยเปอร์เซ็นต์นั่น เพราะว่าวันนี้มีคนบรรลุนิติภาวะตั้งสามคน แถมพวกนั้นก็กินกันเก่งเหลือเกิน เสียดายที่ไม่ได้สนุกด้วย เท่านั้นแหละ คุณหนูจิ๋วแอลโจก็โพล่งขึ้นมาเลยว่าอยากจะฉลองวันบรรลุนิติภาวะแล้วก็หุนหันลากเอาเพื่อนปีเดียวกันอย่างชานฮีไปขนเครื่องดื่มมาเป็นโหล เห็นมั้ยว่ามันไม่ได้เป็นแผนการอะไรขอบังมินซูเลยสักนิด ถึงแม้ว่าผลพลอยได้มันจะล่อตาล่อใจไปหน่อย แต่เขาก็เป็นคนดีเหมือนหน้าตาแหละน่าจะบอกให้

 

 

“มองราย ไม่เคยเหนคนหน้าตาดีอ่อ?”

 

เอากับเขาสิ คนอะไรเมาแล้วชมตัวเอง? มินซูแทบจะหลุดขำออกมาเดี๋ยวนั้นทันทีที่ได้ยินคนเมาทำหน้าตาหาเรื่องใส่ ไม่อยากบอกหรอกว่าตอนนี้อีบยองฮอนเหมือนลูกเป็ดขู่มากกว่าจะดูเหมือนลูกแมวเสียอีก ลำพังแค่เป็นปกติก็น่ารักน่าหยิกจะแย่ มาเจอเวอร์ชั่นนี้เข้าไปมินซูล่ะอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ให้เจ้าตัวดูจริงๆ แก้มขาวเรื่อสีชมพูกับนัยน์ตาเรียวฉ่ำเยิ้มนั่นน่ะ สาบานด้วยเกียรติลูกผู้ชายเลยว่าตอนนี้น้องฮอนนี่เหมาะกับที่คาดผมมินนี่เมาส์ที่สุด

 

นัยน์ตาฉ่ำถลึงมองคนอายุมากกว่าด้วยอีกคนไม่ยอมตอบ ปากแดงตั้งท่าจะอ้าออกโวยวายก็เป็นอันต้องเปล่งเสียงอุทานออกมาแทนด้วยร่างทั้งร่างที่ถูกฉุดให้ลุกขึ้น ชายหนุ่มประคองร่างผอมของน้องชายให้เดินไปจนถึงอ่างอาบน้ำแล้ววางแหมะลงตรงขอบอ่าง เอื้อมมือไปเปิดน้ำใส่อ่างให้เสร็จสรรพก่อนจะหันกลับมากำชับให้คนฟังงงเล่นๆ

 

 

“อาบน้ำซะ แล้วก็อย่าแช่น้ำนาน เดี๋ยวเป็นลมจมน้ำตายไม่รู้ตัวนะรู้มั้ย?”

 

คนเมามองสีหน้าเข้มๆ ตาปริบพลางกดหน้าลงหงึกหงักเหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรสักอย่างแบบไม่ค่อยจะรู้สึกตัว ก่อนจะมองตามประตูห้องน้ำที่ปิดลงด้วยฝีมือคนดีผิดปกติอย่างลีดเดอร์บังมินซู ขนาดสติสัมปชัญญะเขาถูกลดทอนไปมากกว่าครึ่งแล้วนะ คนๆ นี้ก็ยังทำให้คนเมาอยู่แล้วงงหนักเข้าไปอีกได้ด้วย เก่งว่ะ เอ๊ะ! หรือว่านี่จะเป็นคุณสมบัติที่ลีดเดอร์พึงมีกัน?

 

ใช้เวลาอยู่ไม่นานร่างเล็กๆ ในชุดคลุมอาบน้ำก็เดินเป๋มาซบปุลงกับหมอนใบใหญ่ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนดูทีวีอยู่ แขนเล็กวาดกอดเอวสอบไว้ขณะหลับตาปี๋ ปากแดงก็พึมพำไม่หยุดจนมินซูต้องเงี่ยหูฟัง

 

 

“พี่มินซู เวียนหัว”

 

พอฟังรู้เรื่องแล้วว่าน้องพูดอะไรชายหนุ่มก็หัวเราะหึอย่างชอบใจ จัดแจงพยุงคนตัวเล็กกว่าให้ลุกขึ้นมาดื่มน้ำเพื่อเร่งกระบวนการขจัดของเสียออกจากร่างกาย กว่าแอลกอฮอล์จะถูกขับออกมาจนอาการเวียนหัวทุเลาลงบยองฮอนก็คลื่นไส้ไปสี่รอบติด ความจริงมินซูบอกให้เขาคายของเก่าออกมาจะได้โล่งไวขึ้น แต่ด้วยความที่เขาไม่ชอบการขย้อนของเก่าเป็นที่สุดบยองฮอนเลยเลอกที่จะนั่งวิงเวียนหน้ามืดต่อไปจนกว่าจะดีขึ้นเอง

 

 

“เป็นไงล่ะ อยากฉลองดีนักนี่”

 

ว่าพร้อมดีดหน้าผากมนไปเสียทีจนเจ้าของหน้าซีดๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมอง ใจอยากจะเถียงกลับจะแย่แต่ติดที่สังขารมันไม่ไหว บอกตรงๆ ว่าตอนนี้หมดแรงจนเหมือนร่างจะแห้งไปตรงนี้ สิ่งที่ทำเลยมีแค่หลับตาลงอย่างเก่าแล้วซุกตัวเข้าหาอกอุ่นเท่านั้น

 

 

“ก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากฉลอง นี่ก็ฉลองด้วยแล้วไงไม่ดีใจเร๊อะ”

 

ฟังหางเสียงสูงๆ นั่นมินซูก็พอจะรู้ล่ะว่าน้องกำลังไม่ชอบใจ เอาจริงๆ ก็รู้ตั้งแต่บยองฮอนหันมาทำตาเขียวใส่เขาตอนที่วีดิโอคอลกับพี่มินอูแล้ว ร่างหนาจัดการปิดทีวี ปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนกอดคนตัวผอมไว้ในอ้อมแขน มือใหญ่ยกขึ้นลูบกลุ่มผมสีเข้มเบาๆ อย่างเพลินมือเรียกเสียงจิ๊จ๊ะจากคนหวงผม

 

 

“ไม่ได้อยากอะไรขนาดนั้นซะหน่อย พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่นึกว่าจะทำแบบนี้นี่”

 

“เชื่อตายล่ะ ก่อนมานี้ยังออกไปเย้วๆ กับพวกมินอูฮยองอยู่เลยคนโกหก”

 

เชื่อขนมกินสิว่าตอนนี้บยองฮอนกำลังเบะปากอยู่แน่ๆ มินซูยิ้มขำกับคำพูดรู้ไปหมดของแร็พเปอร์ตัวเล็ก มันก็จริงตามที่น้องว่านั่นล่ะ แต่ก็แค่ออกไปกินข้าวกันเท่านั้นเอง ไม่ได้ไปดื่มมาอย่างที่ถูกกล่าวหาสักหน่อย อีกอย่างวันนั้นพอเขากลับถึงหอคนขี้เหวี่ยงก็หนีเขาไปเข้าเฝ้าพระเจ้าเหาในความฝันแล้ว

 

 

“ไม่ได้โกหกสักหน่อย เห็นพี่เป็นคนยังไงกัน?”

 

“ก็คนโกหกพกลม ชอบเที่ยว ขี้เมาน่ะสิ!”

 

พูดเสียงดังกับอกกว้างอย่างใส่อารมณ์จนมินซูอยากจะลุกมาเปิดไฟจับเด็กดื้อมาตีเสียทีสองทีข้อหาเถียงคำไม่ตกฟาก มีที่ไหนบรรยายสรรพคุณครบเสียขนาดนี้ ภาพพจน์เขาได้ป่นปี้กันหมดพอดี ว่าแล้ววงแขนแกร่งก็รัดแน่นๆ จนร่างเล็กร้องโวยวายเป็นการลงโทษเสียครั้ง ก่อนจะฝังจมูกลงกับเรือนผมหอมแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

“พูดแบบนี้พี่เสียหายนะ”

 

 

“เสียหายตรงไหน! ก็ที่พูดมามันจริงทั้งนั้น คอยดูนะต่อไปนี้ถ้าพี่จะออกไปดื่มที่ไหนผมก็จะไปด้วย!”

 

ประกาศกร้าวด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวยามนึกถึงตอนที่ลีดเดอร์ดอดออกไปไหนมาไหนตอนกลางคืน ที่ผ่านมาบยองฮอนก็ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันรอเวลาแก้แค้นเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาบรรลุนิติภาวะแล้วเรียบร้อย สามารถออกไปเดินท่อมๆ ได้ในแบบที่ต่อให้มีใครมาตรวจบัตรก็สามารถโชว์ได้อย่างสบายใจ เพราะฉะนั้นอย่าหวังเลยว่าบังมินซูจะรอดพ้นสายตาเขาไปไหนได้อีก

 

ฝ่ายพ่อลีดขี้เซาที่พอตกกลางคืนดันตาสว่างเป็นค้างคาวเมื่อได้ยินคำอาฆาตของคนเป็นน้องแล้วก็อยากจะขำออกมาดังๆ อย่างบยองฮอนนะเหรอจะมาตามเขา? บอกไว้ตรงนี้เลยว่าอีบยองฮอนทนง่วงไม่ไหวแน่นอน แค่เขาพาเขานอนเดี๋ยวเจ้าตัวเล็กก็หลับปุ๋ยแล้ว แต่ที่พูดนี่ไม่ได้หมายความว่าเขาชอบหนีออกไปเที่ยวข้างนอกหรอกนะ มินซูหมายความว่าบยองฮอนหลับง่ายต่างหาก ดูอย่างตอนนี้สิ ลมหายใจที่เริ่มเป็นจังหวะนี่บ่งบอกได้ดีเลยว่าเจ้าตัวกำลังจะเดินทางสู่โลกแห่งความฝันแล้วแน่ๆ อ้อมกอดอุ่นกระชับเล็กน้อยขณะมือหนาก็เริ่มลูบไปตามผ่านหลังบางเบาๆ ราวกับกล่อมเด็กน้อย

 

 

“ถ้าอย่างนั้นพี่จะไม่ออกไปดื่มข้างนอกแต่ดื่มอยู่บ้านกับเราดีมั้ย?”

 

“งืมมม ดีมาก เดี๋ยวผมจะดื่มเป็นเพื่อนพี่เอง...”

 

แล้วระบบประมวลผลของเด็กน้อยก็ถูกปิดโดยสมบูรณ์ ร่างเล็กดำดิ่งสู่ห้วงนิทราปล่อยให้พี่ใหญ่ทีนออนท็อปนอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ลูบหลังแร็พเปอร์ตัวจิ๋วอยู่เพียงลำพัง จริงๆ เขาก็ไม่ชอบให้บยองฮอนดื่มเท่าไหร่แต่ก็อย่างที่บอกว่าผลพลอยได้มันค่อนข้างล่อใจ ถึงจะไม่ได้ออกไปดริ้งค์กับเพื่อนๆ ก็ยังพอทำใจเพราะถ้าเมาอยู่หอยังไงก็ได้กำไรมากกว่าเห็นๆ

 

สงสัยต้องกลับไปฝึกมอมเหล้าคนคออ่อนหน่อยแล้วมั้งบังมินซู

 

 

 

 

-Fin-

 

 

 

ท.ทอร์ค

 

สุขสันต์วันบรรลุนิติภาวะนะจ๊ะหนูบยอง อย่าถามเลยว่าฟิคนี้ข้าได้แต่ใดมา ไม่รู้เหมือนกัน ฟิคเมา คนเขียนก็เมา(ขี้ตา) เดี๋ยวนี้อนามัยง่วงเร็ว ปั่นไปปรือไปไม่ไหวจะเพลีย คำผิดบานแน่นอนแต่ว่าไม่ไหวแล้วค่ะง่วงมาก ยังไงก็หนุกหนานนะคะ

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมอ่านละรู้สึกอยากมอมเหล้าบยองฮอนขึ้นมาทันทีเลย
สงสารชอนจีมากที่สุดนะ จริงๆ 55555
มาเป็นตัวประกอบฉากชัดๆ 55555555555
พี่บังนี่แผนสูงอ้ะพูดเลย

#2 By m.zslt (171.6.157.237) on 2013-09-17 20:36

แอลโจจะคออ่อนอะไรขนาดนั้น 555555555555555 สามกระป๋องเมาแอ๋ขนาดนั้น - -
แล้วบังมินซูนี่ร้ายนะจ้ะ ภายนอกยิ้ม ข้างในนี่ หึหึ
หื่นจนชานฮียังรู้อ่ะจริงๆ 55555555555555

#1 By Enigmariko (103.7.57.18|125.25.9.48) on 2013-05-22 16:20