[OS] Neighbor(C.A.PxL.joe)

posted on 02 Sep 2013 23:01 by yyworld in iFic directory Fiction

Title : Neighbor

Rate : PG

Pairing : CAPJOE

Author’s Note : นาน เลย เนอะ

 

 

 

[OS] Neighbor

 

 

 

 

เพื่อนบ้าน แน่นอนว่าทุกคนต้องมีหรืออย่างน้อยๆ ก็เคยมีถ้าเกิดว่าบ้านใหม่ของคุณอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าและดงสิงโต ธรรมดาของสัตว์สังคมแน่นอนว่าต้องมีทั้งชอบและไม่ชอบสภาวะแวดล้อมที่อยู่รอบตัว จึงไม่แปลกเลยที่บางบ้านจะเข้ากับครัวใกล้เรือนเคียงได้เป็นอย่างดี ในขณะที่บางครอบครัวก็กลับไม่ค่อยจะถูกโฉลกกับบ้านข้างกันสักเท่าไหร่นัก แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีประเภทที่มีทั้งสองอย่างอยู่ในบ้านเดียว ซึ่งถ้าจะให้ยกตัวอย่างก็คงต้องพูดถึงบ้านนี้ บ้านที่มีผู้ชายชื่อบังมินซูนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนโซฟานี่

 

 

“ฮะๆ เหรอฮะ?...ขอบคุณสำหรับเค้กนะฮะ ไว้วันหลังผมจะเอาจิเกไปให้พี่ชานยอลชิมบ้างนะ”

 

หลังจากนั้นไม่นานเสียงประตูบิดก็ดังขึ้นบ่งบอกถึงว่าไอ้เพื่อนบ้านตัวสูง หูกาง ปากกว้าง ฟันเยอะนั่นกลับไปแล้ว จริงๆ มินซูก็ไม่ได้อยากจะมีปัญหากับเพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายมาใหม่ได้สองอาทิตย์คนนี้หรอกนะ ถ้าไม่ติดว่าไอ้หมอนี่มันดูจะมนุษยสัมพันธ์ดีเกินเหตุจนโผล่หน้ามาคุยกับไอ้ตัวเล็กของเขาเช้าเย็นแบบนี้ แล้วก็ดูเหมือนไอ้แสบของเขาจะชอบพี่ชายข้างบ้านคนนี้มากเสียด้วย สังเกตได้จากอาการหูตั้งหางแกว่งเวลาได้ยินเสียงออดนั่นล่ะ สาบานเลยว่าตอนเขากลับบ้านมาอีบยองฮอนยังไม่เคยทำหน้าดีใจขนาดนี้มาก่อนเลยให้ตาย

 

 

“พี่มินซู กินเค้กมั้ยฮะ?”

 

น้ำเสียงร่าเริงที่ต่อให้ไม่ต้องหันหน้าไปดูมินซูก็รู้ว่าสีหน้าเจ้าเหมียวนั่นจะดี๊ด๊ามากขนาดไหน ร่างสูงนั่งกอดอกนิ่งไม่หือไม่อือจนคนกำลังจัดเค้กที่ได้จากพี่ชายข้างบ้านอยู่เริ่มตงิด และเมื่อยกจานกระเบื้องที่รองโอเปร่าเค้กชิ้นใหญ่เอาไว้ไปวางบนโต๊ะหน้าทีวีบยองฮอนก็ถึงได้รู้ตัวว่า

 

โดนงอนเข้าซะแล้ว

 

“กินเค้กมัยฮะพี่มินซู เนี่ยโอเปร่าเค้กไม่หวานมากด้วยนะ”

 

“หึ”

 

ร่างสูงแค่นเสียงในลำคอตอบไปหนึ่งพยางค์ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปสนใจหนังฆาตกรรมที่กำลังปาดคอกันเลือดสาดอยู่บนหน้าจอ บยองฮอนมุ่ยหน้าน้อยๆ กับคนขี้หึงที่เห็นเขาคุยกับพี่ชายข้างบ้านทีไรก็เป็นอันต้องมีอาการทุกที ถึงจะบอกไปแล้วว่าพี่เขามีแฟนแล้วคนแก่ขี้หวงแถวนี้ก็ไม่ยอมเชื่อสักที แต่ก็อย่างว่าล่ะ ต่อให้หวงเก่ง งอนเก่งแค่ไหนก็ไม่คณามืออีบยองฮอนหรอกนะ

 

 

“!!!”

 

โดยไม่ทันตั้งตัวมินซูถึงกับสะดุ้งน้อยๆ ยามที่ร่างผอมย้ายตัวเองขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง ตาเรียวฉายแววซุกซนเหมือนลูกแมวกำลังหลอกล่อให้เจ้านายเล่นด้วย และแน่นอนว่าเจ้านายที่ว่าก็ต้องยอมตกหลุมพรางยอมอ่อนตามเหมียวน้อยไปด้วยทุกที แต่ถ้าจะให้ยอมง่ายๆ ก็ดูจะไม่ใช่บังมินซูรึเปล่า?

 

 

“ไม่อยากกิน”

 

ตอบแบบแสดงเจตจำนงไปเสียงเรียบ เรียกใบหน้าใสยู่น้อยๆ ก่อนเค้กจะถูกตัดมาพอดีคำแล้วส่งเข้าปากอิ่มไป รสหวานหอมของครีมและช็อคโกแลตเข้ากันได้ดีกับรสขมนิดๆ ของกาแฟ คนตัวเล็กทำหน้าตาฟินระดับแปดก่อนจะยกจานใบเล็กขึ้นมาจ้วงขนมหวานกินสบายใจเฉิบ จนคนที่นั่งเป็นเบาะรองให้อยู่เกือบจะท้วงออกมาแล้วว่าไม่คิดจะง้อกันหน่ยเหรอ? ถ้าไม่ใช่ว่าจานเค้กที่หมดไปเพียงครึ่งเดียวถูกวางกลับคืนที่พร้อมกับใบหน้าน่ารักที่หันกลับมาทำหน้าตาอ้อนใส่จนคนเห็นใจกระตุก

 

 

“พี่มินซู”

 

แค่เสียงก็หวานจนน้ำตาลจับแล้ว เจ้าของชื่อลอบกลืนน้ำลายคล้ายคนกระหายน้ำเพราะกินหวานจัดกับตาเรียวที่ช้อนมองมา โอย แค่ทำหน้าปกตินี่ยังแอทแทคไม่พอใช่ปะ? คิดว่าไม่มีผลอะไรใช่ปะ? บอกตรงนี้เลยนะว่าขนาดอีบยองฮอนทำหน้าเหวี่ยงยังน่ารักเลยครับพี่น้อง แล้วมาทำหน้าอ้อนขนาดนี้คิดว่าบังมินซูจะรอดมั้ย?

 

 

“ปากเปื้อนอ่า”

 

“แล้วไง?”

 

พูดเลยว่าก็ถามไปงั้น ในเมื่อสายตาเหมือนลูกแมวเชื่องๆ นั่นแสดงออกมาหมดแล้วนี่ว่าเจ้าตัวต้องการอะไร ใบหน้าน่ารักยื่นเข้าไปใกล้คนที่พยายามตีหน้าเรียบอยู่แล้วฉีกยิ้มหวานหยด

 

 

เช็ดให้หน่อยนะฮะ”

 

เจ้าตัวขอมาขนาดนี้แล้วคิดว่ามินซูจะปฏิเสธมั้ย? ถ้าใครตอบว่าใช่ขอให้ไปเรียนตรรกะไม่ก็เศรษฐศาสตร์มาใหม่นะ เพราะจากการคำนวณความสมเหตุสมผลของความคุ้มทุนและกำไรแล้ว ถ้าไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ก็เกรงว่าจะล้มละลายเพราะความเสียดายมันจุกอกแน่ๆ

 

 

“จะเช็ดให้ก็ได้ แต่ไม่ทำฟรีนะ”

 

เอากับเขาสิ ทำไมบังมินซูเป็นคนได้คืบจะเอาศอกแบบนี้ แต่จะพูดอย่างนี้ก็คงไม่ถูกเสียทีเดียวในเมื่ออีบยองฮอนเองก็ขยันทำตาวิบวับ ไม่พอยังต้องยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเสียชิดปากหยักเลยว่า

 

 

“จะคิดเท่าไหร่ผมก็ไม่เกี่ยงหรอกฮะ วันนี้ผมมีเวลาจ่ายทั้งคืนอยู่แล้ว”

 

 

 

กิ๊งก่อง

 

แดดแรงๆ ยามสายยังไม่น่าหงุดหงิดเท่าเสียงออดที่ดังรบกวนเวลานอนตอนนี้เลยมินซูจะบอก ร่างหนาลุกขึ้นคว้ากางเกงขายาวมาสวมลวกๆ ก่อนจะเดินอาดๆ ไปที่ประตูด้วยความหงุดหงิดพลางคิดถึงรายชื่อคนที่น่าจะมากดออดเอาเวลานี้ของทุกวัน ซึ่งก็คงจะหนีไม่พ้นไอ้เพื่อนบ้านญาติยีราฟนั่นแน่

 

วันนี้ล่ะพ่อจะล่อให้กลับห้องไม่ถูกเลย

 

พรวด!

 

“มาทะ...”

 

“อรุณสวัสดิ์ฮะคุณบัง”

 

เสียงใสๆ ที่สวนขึ้นมาทำเอาเจ้าของห้องที่กำลังจะอ้าปากพ่นไฟหลังกระชากประตูเปิดอย่างแรงถึงกับชะงัก และคุณบังก็เป็นอันต้องสว่างเต็มตาเมื่อสบเข้ากับรอยยิ้มเจิดจ้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มของแขกตัวเล็กตรงหน้าบ้าน เดี๋ยวนะ บังมินซูจำได้นะว่าไม่เคยมีเพื่อนหน้าตาน่ารักเหมือนหมาน้อยแบบนี้

 

 

“ผมชื่อพยอน แพคฮยอนฮะเป็นแฟนของชานยอล พอดีว่าผมเพิ่งจะกลับมาจากอังกฤษเมื่อคืนนี้เลยแวะมาทักทายเพื่อนบ้านสักหน่อย ยินดีที่ได้รู้จักนะฮะ”

 

คำแนะนำตัวร่ายยาวแบบไม่หยุดหายใจและเว้นช่วงให้แทรกของเพื่อนบ้านคนใหม่ทำเอาคนเพิ่งตื่นถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ แต่หลังจากปรับระบบความคิดให้เข้าที่เข้าทางแล้วมินซูก็ต่อบทสนทนากับคนน่ารักด้วยความรู้สึกที่ดีกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนรักของเพื่อนบ้านตัวสูงจริงๆ อย่างน้อยๆ ก็มั่นใจได้ล่ะวะว่าถ้าไอ้หมอนั่นมาจีบแฟนเขา ยังไงก็มีคนให้ฟ้องแน่ๆ

 

 

“ถ้าอย่างนั้นผมไม่กวนแล้วนะ ไว้เจอกันใหม่นะฮะมินซู”

 

แพคฮยอนยิ้มกว้างให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนร่างบางจะเดินกลับเข้าไปในประตูห้องข้างๆ มินซูปิดประตูกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางที่หุบไม่ลงกับเรื่องตลกของเพื่อนบ้านคนใหม่ แต่เห็นทีคนที่ตลกไม่ออกคงจะเป็นร่างขาวใต้เสื้อเชิร์ตตัวโคร่งที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่หน้าประตูห้องนอนนี่ล่ะ

 

 

“บังมินซูคนบ้า!”

 

ปัง!

 

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบังมินซูงานเข้าเต็มๆ เสียงทุ้มดังขึ้นไม่ขาดเพราะคนตัวเล็กขังตัวเองไว้ในห้องนอนอย่างไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายอะไรสักนิด

 

แบบนี้เขาเรียกกรรมตามสนองรึเปล่าวะไอ้มินซู

 

 

 

 

-Fin-

 

 

T.Talk!

 

เอามาลงกันบล็อกร้าง เอ็มวีใหม่เด็กๆ ออกแล้ว ดูแล้ว แต่ยังไม่มีเวลาติดตามโมเม้นต์อื่นๆ เลย เอาไปแค่นี้ก่อนละกันเนอะ ฮ่าๆ เขียนไป งงไป สมาธิก็ไม่มีหรอก เมทดูเดี่ยวเสียงดังโคตร คำผ่งคำผิดก็ไม่ได้ตรวจ เอาเป็นว่าอ่านไปเถอะนะ เอ็นจอยค่า

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet